ҰCТAЗҒA — Төлеген Айбергенов

I

Мектепке алғашында ерке келдім,

Төбелес, сотқарлықты ерте келдім.

Қай жерде ұрыс-қағыс шу-шу болса,

Бір нәрсе беретіндей ентеледім.

Сол жерден іздегендер тапты мені,

Қонбады ақыл сөздің ешбір емі.

Көрсем де талайлардан қатты соққы,

Дедім мен: «Батырлықтың» осы жөні.

Мұнымды көп өтпей-ақ біліп қалып,

Қыстың көп тергеудің астына алып.

Кішкентай төбелескіш тентек қолым,

Сол күннен қалды амалсыз құлыпталып.

Ермегім болды енді кітап қана,

Қызығып оқи бердім құмарлана.

Ертеңгі болашақтың зор күмбезі,

Көріне берді маған мұнарлана.

Тоқтамай солай қарай жүре бердім,

Батпақты жол қиынын жүре көрдім.

Ақыры жеттім сол бір мұнараға,

Өрмелеп биігіне міне бердім.

Маршалым бүл жорықта өзің болдың,

Мендегі сотқарлыққа төзім бердің.

Кешегі со л бір тентек шәкіртіңнің,

Мінеки, адам болған кезін көрдің.

Шәкіртің көрмек болып келді бүгін,

Баяғы есіне алды тентек күнін,

Айтпақшы білім берген ұстазына,

Борышты өмір бақи екендігін.

II

Ойыныңның ойпатында өрледі өлең,

Білімнің сүтін ішіп көгеріп ем.

Қош-сау бол, ақпейілді ұстаз әке,

Аралдай асып жатқан кемерінен.

Түлеттің, жас қырандай қалықтаған!

Қияға қанатымды қағып барам.

Өлкеме өнегеңді алып барам,

Жанына жас ұрпақтың жағып бағам.

Ықылас Атырауынан маған деген,

Өзіңнен таптым әр кез табам деп ем.

Ақ өркеш Алатаудай асқар ұстаз,

Махаббат Сырдария саған деген.

ІІІ

Онжылдық сыбағасын асағасын,

Аттап ем институт босағасын.

Келеді әлі шырқап ұша басым,

Туған ел мәпелеуде жас ағашын.

Томынан ленинизм-қалың бақтың,

Жаныма мәңгі өшпейтін жалын таптым.

Өттім сан күрес-жылдар үтірінен,

Кеп қалды нүкте қояр жақындап күн.

Кеп қалды жолдама алар күн өмірге,

Ойнайды қуаныш от іреңімде,

Жыры бар зор сенімнің жүрегімде,

Қайраттың тасқыны бар білегімде.

Өзгертіп, гүлге бөлеп, дала тынды,

Аламын болашақтан алатынды.

Старты бітірудің берілген сәт,

Қағуға тұрмын дайын қанатымды.

Comments:

Пікір үстеу

Э-пошта мекенжайыңыз жарияланбайды. Міндетті өрістер * таңбаланған